1931 ஆம் ஆண்டில். டொனமூர் ஆணைக்குழுவின் பிரேரணையின் பிரகாரம்.

நவீன உலக நாடுகளில் நிலவுகின்ற ஆட்சி முறைகளுள், “ஜனநாயக” ஆட்சி முறையே மிகச் சிறந்த ஆட்சி முறையெனப் பெரும்பாலான நாடுகள் கருதுகின்றன. மக்கள் பிரதிநிதிகள் தேர்தல் மூலம் தேர்ந்தெடுப்பதற்கும். அதன் அடிப்படையில் நாட்டை ஆள்வதற்குத் தகுதியுடைய பிரதிநிதிகள் மற்றும் அரசாங்கத்தை தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வதற்கும் தமக்கு விருப்பமற்ற ஆட்சியை மாற்றியமைப்பதற்குமான அதிகாரம் இந்த சர்வஜன வாக்குரிமை மூலம் கிடைக்கின்றது. இதன் காரணமாக அரசியல்வாதிகள் மக்களைச் சார்ந்து வாழும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. ஆட்சி செய்பவர்கள் நாட்டின் பொறுப்பாளர்களாக உள்ளதுடன், நாடொன்றின் உரிமையாளர்கள் பொதுமக்கள் ஆவார்கள். அரசாங்கங்களுக்குப் பொதுமக்களின் கருத்துக்களுக்கும், விருப்பங்களுக்கும் எதிராக செயற்படுவதற்கான சாத்தியப்பாடு இல்லை என்பதோடு, அவ்வாறான சந்தர்ப்பத்தில் அந்த ஆட்சியாளர்களை அகற்றுவதற்கான அதிகாரம் சர்வஜன வாக்குரிமை மூலம் பொதுமக்களுக்கு கிடைக்கின்றது.

1931 ஆம் ஆண்டில் இலங்கையின் அனைத்துப் பிரசைகளுக்கும், அதாவது 21 வயதினைப் பூர்த்தி செய்யும் போது, வேறு விசேட தகைமையீனங்களுக்கு ஆளாகவில்லையெனில், சர்வஜன வாக்குரிமை கிடைக்கப்பெற்றது. 1959 ஆம் ஆண்டின் 11 ஆம் இலக்க தேர்தல்கள் திருத்தச் சட்டத்தின் மூலம் சர்வஜன வாக்குரிமைக்காக உரித்துப்பெறும் வயது 21 வயதிலிருந்து 18 வயது வரை குறைக்கப்பட்டுள்ளது. 1972 ஆம் ஆண்டின் குடியரசு அரசியல் யாப்பு மற்றும் 1978 ஆம் ஆண்டின் அரசியல் யாப்பு ஆகியவற்றுக்கமைய, சர்வஜன வாக்குரிமையானது, அரசியல் யாப்பினால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ள ஓர் அதிகாரமாகும். 1978 ஆம் ஆண்டின் அரசியல் யாப்பின் 03 ஆம் உறுப்புரையில் "மக்கள் இறைமை" என்பது மக்களுக்குரியதெனவும், அதனைப் பாராதீனப்படுத்த முடியாதெனவும் கூறப்பட்டுள்ளது. அத்துடன் “இறைமை” என்பது ஆட்சித் தத்துவங்கள், அடிப்படை உரிமைகள், வாக்குரிமை என்பனவற்றை உள்ளடக்கியிருக்குமென அந்த உறுப்புரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதன் அடிப்படையில் வாக்குரிமை என்பது மக்கள் இறைமையின் ஒரு பகுதியாகும். அதேபோன்று மக்களது சட்டமாக்கற்றத்துவம், மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட பிரதிநிதிகளைக் கொண்ட பாராளுமன்றத்தினாலும், மக்கள் தீர்ப்பொன்றின் போது நேரடியாக மக்களாலும் பிரயோகிக்கப்படுதல் வேண்டும். நாட்டின் பாதுகாப்பு உள்ளிட்ட மக்களது ஆட்சித்தத்துவம், மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட குடியரசின் ஜனாதிபதி அவர்களால் பிரயோகிக்கப்படுதல் வேண்டுமென்பதோடு, நீதி முறைத் தத்துவமானது நீதிமன்றங்களின் ஊடாக பாராளுமன்றத்தினால் பிரயோகிக்கப்படல் வேண்டும். நாட்டின் மொத்த ஆட்சித்தத்துவம், சட்டமாக்கல், நிறைவேற்றுத் தத்துவம், நீதிமன்றம் பிரயோகிக்க முடிவது வாக்குரிமையின் ஊடாக மக்களினால் ஆகும். மொத்த அதிகார கட்டமைப்பும் சர்வஜன வாக்குரிமையில் தங்கியுள்ளது என்பதாகும்.

சர்வஜன வாக்குரிமையை பிரயோகிப்பதற்கான பொறிமுறை தேர்தல்கள் ஆகும். எமது நாட்டில் ஜனாதிபதித் தேர்தல், பாராளுமன்றத் தேர்தல், மாகாண சபைகள் தேர்தல்கள் மற்றும் உள்ளூர் அதிகார சபைகளுக்கு உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தல் மற்றும் தேவைப்படுகின்ற போது மக்கள் தீர்ப்பும் நடாத்தப்படும் போதும் பிரயோகிக்கப்படும். இந்தத் தேர்தல்களை நடாத்தும் அதிகாரம் தேர்தல்கள் ஆணைக்குழுவிற்கே உள்ளது. தேர்தல்களை நடாத்துவதற்குரிய அடிப்படை சட்ட ரீதியான தேவைப்பாடுகள் அரசாங்கத்தினால் பூர்த்தி செய்யப்படுதல் வேண்டும். இந்தமுறை "பிரதிநிதித்துவ ஜனநாயக” முறை என அழைக்கப்படுகின்றது. தேர்தல்கள் மூலம் மக்கள் தமது பிரதிநிதிகளைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவர்கள் மூலம் நிருவாகம் செய்தல் இந்த முறையினால் மேற்கொள்ளப்படுகின்றது.

வாக்கொன்றின் இரகசியத் தன்மை பாதுகாக்கப்படுதல், தனிநபரின் வாக்கு (விருப்பு) ஏனைய பல்வேறு வழமுறைகள் மூலம் மாற்றமடைவதற்கு அல்லது திரிபடைவதற்கு இடமளிக்காதிருத்தல், அரசியற் கட்சிகளின் இருப்பு, ஊடக சுதந்திரம், சகலருக்கும் சமமான சந்தர்ப்பங்கள் காணப்படுதல் மற்றும் மாற்றங்களுக்கு உட்படாதிருத்தல், சட்டத்தின் ஆதிக்கம், சுயாதீன நீதிச் செயற்பாடுகள் என்பன இதற்கு அவசியமானதாகும்.

தேர்தல்கள் நடாத்தப்பட வேண்டிய காலப்பகுதிகள் அந்தந்த தேர்தல்கள் சட்டங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. அந்த நாட்களின் பிரகாரம் குறித்த நாளில் பெயர் குறித்த நியமனப்பத்திரங்கள் கோரப்பட்டு, ஆட்சேபனைகள் பரிசீலித்துப் பார்த்து வாக்களிக்கும் வரை மற்றும் வாக்குகளை எண்ணி முடிவுகளை வெளிப்படுத்தும் வரையான காலப்பகுதி தேர்தல்கள் காலப்பகுதி எனக் கருதப்படும். 1947 ஆம் ஆண்டிற்கு முன்னர் வாக்களிப்பு வேட்பாளருக்குரிய வாக்குச் சீட்டின் நிறத்திலான வாக்குச் சீட்டைத் தெரிவு குறித்த வேட்பாளருக்குரிய நிறத்திலான பெட்டியினுள் தமது வாக்குச் சீட்டுக்களை இடும் முறையாகும். 1947 ஆம் ஆண்டு தொடக்கம் அரசியற் கட்சிகளுக்கும் மற்றும் சுயேச்சைக் குழுக்களுக்கும் தேர்தல் சின்னங்கள் வழங்குதல் ஆரம்பிக்கப்பட்டதோடு, 1947 ஆம் ஆண்டில் 24 தேர்தல் சின்னங்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. தற்காலத்தில் சின்னங்களுக்கே வாக்குகள் அளிக்கப்படுகின்றன. 1947 ஆம் ஆண்டில் தேர்தல் தொடர்ச்சியாக 19 நாட்கள் நடாத்தப்பட்டதோடு, தற்போது ஒரே நாளில் நாடு முழுவதிற்குமான தேர்தல் நடாத்தப்படுகின்றது. 1978 ஆம் ஆண்டு வரை பெரும்பான்மையான வாக்குகளைப் பெற்ற வேட்பாளர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் தொகுதிவாரி முறையிலான வாக்கெடுப்பு முறை காணப்பட்டது. 1978 ஆம் ஆண்டின் பின்னர் விகிதாசார பிரதிநிதித்துவமுறை இலங்கையில் நடைமுறைப்படுத்தப்படுகின்றது. மாவட்ட ரீதியாக ஒவ்வொரு கட்சிக்கு அல்லது சுயேச்சை வேட்பாளருக்கு கிடைக்கப் பெற்ற வாக்குகளின் எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் மாவட்டத்தின் உறுப்பினர் எண்ணிக்கையின் விகிதாசார அடிப்படையில் உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதே விகிதாசார முறையாகும். வாக்களிப்பதற்காகத் தேருநர் இடாப்பில் பெயர் பதியப்பட்டிருத்தல் அத்திவசிய மற்றும் முக்கியமான விடயம் ஒன்றாகும்.

தேர்தல்களை நடாத்துதல் தொடர்பான முழுமையான அதிகாரம் சுயாதீன தேர்தல் ஆணைக்குழுவுக்கே உரியதாகும். 19 ஆம் அரசியல் யாப்பின் திருத்தத்திற்கு முன்னர் தேர்தல்கள் ஆணையாளருக்கே அந்த அதிகாரம் காணப்பட்டது. 1959 ஆம் ஆண்டின் 11 ஆம் இலக்க பாராளுமன்றத் தேர்தல்கள் (திருத்தச்) சட்டத்தின் மூலம் தேர்தல்கள் ஆணையாளர் என்பவர், கணக்காய்வாளர் நாயகத்திற்குச் சமமானவராக அரசாங்கத்தின் தலையீடுகளற்ற சுயாதீனமான அதிகாரங்கள் கொண்ட பதவியொன்றாக மாற்றியமைக்கப்பட்டதோடு, 1964 ஆம் ஆண்டின் 08 ஆம் இலக்க இலங்கைப் பாராளுமன்றத் தேர்தல்கள் (திருத்தச்) சட்டத்தின் பிரகாரம் பாராளுமன்றத்தின் 3/2 வாக்களிப்பினாலன்றி தேர்தல்கள் ஆணையாளரைப் பதவி நீக்கம் செய்ய முடியாதவாறு சுயாதீனத்தன்மை உறுதிப்படுத்தப்பட்டது. 19 ஆம் அரசியல் யாப்பின் மூலம் தாபிக்கப்பட்டுள்ள தேர்தல் ஆணைக்குழுவுக்கும் அவ்வாறான மற்றும் அதற்கும் மேலான சுயாதீனத் தன்மையொன்று அரசியல் யாப்பின் மூலம் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. தேர்தல்களை நடாத்தும் “பொறுப்பு” தொடர்பாக தேர்தல் ஆணைக்குழு பாராளுமன்றத்திற்குப் பொறுப்புக் கூறவேண்டுமென்பேதோடு, அவர்களின் “பொறுப்பு” காணப்படுவது பொதுமக்களுக்காகும்.